Τοπίο στην ομίχλη. Σαν τότε που με κοντά παντελόνια περπατάγαμε μέσα στον χιονιά, για να κάνουμε μάθημα στο παγωμένο χωρίς θέρμανση δημοτικό σχολειό μας (πρωϊ - απόγευμα). Κι’ ύστερα το βράδυ, κουρνιάζαμε γύρω από το μαγκάλι προσπαθώντας να ζεστάνουμε τα πρησμένα από τις χιονίστρες χέρια μας για να μπορέσουμε να γράψουμε στο τετράδιο της αντιγραφής, με το λιγοστό φώς της λάμπας πετρελαίου. Σήμερα στο χωριό δεν υπάρχουν πια ερείπια, όλα τα σπίτια έχουν ανακαινιστεί είτε από έλληνες είτε από αλλοδαπούς. Όσα προορίζονται και για χειμερινή κατοικία διαθέτουν καλοριφέρ. Όπως καλοριφέρ θα διέθετε προφανώς και το σχολειό αν δεν είχε κλείσει εδώ και δεκαετίες. Άλλωστε και τα παιδιά με καλοριφέρ θα ζεσταινόταν στα σπίτια τους, αν υπήρχαν. Αλλά δεν υπάρχουν ...